Polski English Français
Kongres Kobiet
Kongres Kobiet

  

Loading

Kongres Kobiet  „Kobiety dla Polski, Polska dla kobiet”
Warszawa 20-21.06 2009

           

P O S T U L A T Y

 

Art. 33, 1. Kobieta i mężczyzna w Rzeczpospolitej mają równe prawa w życiu rodzinnym, politycznym, społecznym i gospodarczym.

Art. 33, 2. Kobieta i mężczyzna mają w szczególności równe prawo do kształcenia, zatrudnienia i awansów, do jednakowego wynagrodzenia za pracę jednakowej wartości, do zabezpieczenia  społecznego oraz do zajmowania stanowisk, pełnienia funkcji oraz uzyskiwania godności publicznych.

 

My, Kobiety zgromadzone na Kongresie Kobiet, przedstawiamy i domagamy się realizacji poniższych postulatów. Zostały one sformułowane podczas 21 paneli tematycznych, w których uczestniczyło blisko 4 tys. kobiet z całej Polski, a ich podstawę stanowią raporty dotyczące aktywności kobiet w ciągu 20 lat transformacji ustrojowej.

 

Dwa główne postulaty Kongresu to:

  1. Wprowadzenie do ordynacji wyborczej systemu parytetowego obowiązującego na listach wyborczych w wyborach wszystkich szczebli wraz z sankcją zabraniającą rejestracji listy, na której zasada ta nie jest przestrzegana;
  2. Powołanie niezależnej, powoływanej przez parlament Rzeczniczki ds. Kobiet i Równości. Wzmocnienie instytucjonalnych mechanizmów wdrażających politykę równości płci na wszystkich szczeblach życia społecznego oraz w administracji publicznej;

 

A OTO POSTULATY Z POSZCZEGÓLNYCH PANELI:

 

I. Kobiety w polityce

  • Wprowadzenie do ordynacji wyborczych systemu parytetowego (50% kandydatów i kandydatek), a także wprowadzenie zasady naprzemiennego umieszczania kobiet i mężczyzn na listach wyborczych
  • Ustawowe zobowiązanie do zachowania parytetu w przypadku zgłaszania kandydatów i kandydatek do władz, sądów i trybunałów, których członkowie wybierani są przez Sejm i Senat 
  • Ustawowe zobowiązanie władz wszystkich szczebli do zachowywania zrównoważonego pod względem płci składu powoływanych gremiów decyzyjnych
  • Zachowanie zasady parytetu w przypadku powoływania prezydium Sejmu i Senatu oraz  przewodniczących komisji sejmowych i senackich
  • Tworzenie i realizacja krajowych programów i planów na rzecz kobiet i równości płci
  • Prowadzenie badań ilościowych i jakościowych dotyczących reprezentacji kobiet i reprezentowania interesów kobiet, barier w ich działalności i sposobów ich usuwania
  • Zbieranie i upowszechnianie danych, w tym danych statystycznych, odnoszących się do równości płci
  • Organizowanie szkoleń i doskonalenie umiejętności dziewcząt i kobiet, w szczególności kształtowanie cech przywódczych, podnoszenie poczucia własnej wartości, zachęcanie do zajmowania stanowisk związanych z podejmowaniem decyzji
  • Upowszechnianie wiedzy na temat społecznych korzyści płynących ze zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w gremiach i procesach decyzyjnych             
  • Organizowanie szkoleń, w tym szkoleń dla osób pełniących funkcje publiczne, dotyczących korzyści płynących z równości płci,  a zwłaszcza ze zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn we władzy

 

II. Instytucjonalna ochrona praw kobiet

  • Powołanie niezależnej, wybieralnej przez parlament instytucji Rzecznika/Rzeczniczki ds. Kobiet i Równości
  • Powołanie Regionalnych Rzeczników/Rzeczniczek ds. Kobiet i Równości
  • Utworzenie w Sejmie i Senacie komisji ds. Kobiet i Równości
  • Wzmocnienie instytucjonalnego mechanizmu wdrażania polityki równości płci, wyodrębnienie budżetu na jego działania
  • Zobowiązanie odpowiedniej instytucji do współdziałania z organizacjami pozarządowymi działającymi w obszarze równości płci
  • Wprowadzenie ustawowego obowiązku przygotowania przez ministerstwa sprawozdań dotyczących realizacji zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn (tzw. gender mainstreamingu)
  • Wprowadzenie zasad tzw. gender budgetingu, czyli takiej dystrybucji środków budżetowych, która uwzględnia jej wpływ na status kobiet i mężczyzn, ich potrzeby i interesy (począwszy od budżetu państwa aż po podział środków z budżetów lokalnych)

 

III. Kobiety i rynki pracy

  • Uchwalenie ustawy o równych płacach kobiet i mężczyzn (równe zarobki na tych samych stanowiskach, z takimi samymi kompetencjami) – w tej chwili różnica między zarobkami kobiet i mężczyzn na tych samych stanowiskach z tym samym stażem pracy wynosi ok. 17% (w 2009)
  • Restrukturyzacja rynków pracy w celu otwarcia ich na osoby wychowujące dzieci (upowszechnianie zróżnicowanych i elastycznych form czasu pracy, organizacja mikroprzedszkoli na osiedlach, w miejscach pracy, w instytucjach publicznych)
  • Stworzenie lokalnego sytemu ulg podatkowych dla tych przedsiębiorstw, które redukują bezrobocie wśród kobiet
  • Stworzenie skutecznych programów reintegracji zawodowej kobiet i mężczyzn po okresach urlopów wychowawczych
  • Promowanie zawodów, które były dotąd niepopularne wśród kobiet, a na które istnieje duże zapotrzebowanie rynku (np. informatyka, inżynieria)
  • Popularyzowanie i wcielanie w życie norm Kodeksu Pracy, które chronią kobiety w okresie ciąży i po urlopach macierzyńskich
  • Skuteczne przeciwdziałanie dyskryminacji, mobbingowi i molestowaniu seksualnemu w miejscach pracy
  • Umożliwienie samozatrudnionym ubiegania się o zwolnienia lekarskie w związku z chorobą dziecka
  • Wprowadzenie refinansowania z budżetu pewnej części (np. 20%) składki ZUS pracodawcy zatrudniającego kobiety w ciąży lub kobiety wychowujące dzieci, tak aby obniżyć koszt ich pracy i zachęcić pracodawców do zwiększania ich zatrudniania
  • Zwiększenie współdziałania państwa i pracodawców w poszerzeniu dostępności i jakości instytucji opiekuńczych ułatwiających godzenie ról rodzicielskich i zawodowych
  • Włączenie do programów certyfikujących pracodawców zasady sprawiedliwego traktowania kobiet i mężczyzn

 

IV. Kobiety w samorządach

  • Upowszechnienie, wdrażanie i przestrzeganie zasad zawartych w przyjętej przez Radę Gmin i Regionów Europy "Europejskiej Karty Równości Kobiet i Mężczyzn w Życiu Lokalnym”
  • Opracowywanie i realizacja równościowych planów na szczeblu samorządowym, zgodnie z postulatami Europejskiej Karty Równości, a także ich upowszechnianie, propagowanie i ich regularna weryfikacja
  • Przyjęcie zasady parytetu kobiet i mężczyzn w lokalnej polityce i administracji
  • Podjęcie konkretnych programów działań lokalnych i regionalnych władz samorządowych, a w szczególności rad gminy, powiatu i województwa, na rzecz likwidowania nierówności społecznych, politycznych i gospodarczych ze względu na płeć, tak w życiu rodzinnym, jak i w edukacji, kulturze, mediach i miejscach pracy
  • Zwalczanie przez władze samorządowe stereotypów, uprzedzeń i praktyk dyskryminacyjnych
  • Upowszechnianie w ramach szkoleń samorządowych wiedzy na temat zróżnicowanych potrzeb kobiet i mężczyzn oraz korzyści płynących z równego traktowania osób różnej płci
  • Rozpoznanie szczególnych potrzeb kobiet odczuwających wykluczenie społeczne i podjęcie kroków umożliwiających im dostęp do pomocy socjalnej i medycznej, a także ułatwiających uzyskanie niezależności finansowej i zawodowej
  • Stworzenie możliwości szkoleniowych dla kobiet pragnących nabrać umiejętności kierowniczych i doskonalić swoje kwalifikacje zawodowe
  • Zwiększenie współpracy władz lokalnych i prywatnego sektora gospodarczego na rzecz poszerzenia wachlarza możliwych form opieki nad dziećmi (przedszkola, żłobki, świetlice, inne instytucjonalne formy spędzania wolnego czasu przez dzieci)

 

V. Przedsiębiorczość kobiet

  • Wprowadzenie do programu nauczania (w gimnazjach i liceach) praktycznych lekcji przedsiębiorczości i elementów etyki biznesu
  • Stworzenie w miejscach pracy warunków (ułatwień) do zakładania żłobków i miniprzedszkoli
  • Zwolnienie osób fizycznych z płacenia składek na ubezpieczenia społeczne za osoby zatrudniane do opieki nad dziećmi
  •  Wprowadzenie regulacji dotyczących parytetów płci w Radach Nadzorczych oraz Zarządach przedsiębiorstw
  •  Zrównanie praw do zasiłku macierzyńskiego kobiet prowadzących działalność gospodarczą z prawami kobiet zatrudnionych na umowę o pracę
  • Wprowadzenie do prawa pracy na stałe elastycznych form zatrudnienia i elastycznego czasu pracy
  • Stworzenie funduszu poręczeń i gwarancji dla mikroprzedsiębiorstw, których właścicielkami są kobiety
  • Stworzenie wrażliwych na potrzeby rynku i umiejętności kobiet systemów mikrokredytów
  • Stworzenie Internetowego banku pomysłów małej przedsiębiorczości
  • Stworzenie bezpłatnych biur doradztwa w sprawach małej przedsiębiorczości (obsługiwane np. przez studentów ekonomii, na kształt działających i popularnych klinik prawa przy wydziałach prawa i administracji)
  • Stworzenie sieci współpracy między ekonomicznymi uczelniami wyższymi, organizacjami pracodawców i biurami pełnomocniczek lokalnych w celu wspierania małej przedsiębiorczości kobiet
  • Promowanie przez media i system kształcenia aktywności ekonomicznej kobiet

 

VI. Kobiety i związki zawodowe

  • Konieczna jest nowelizacja ustawy o związkach zawodowych z uwzględnieniem kryterium równego statusu kobiet i mężczyzn, m.in. wprowadzenie zapisu o parytecie kobiet i mężczyzn
  • Opracowanie formuły, która nakazywałaby osobne przedstawianie oczekiwań kobiet wobec instytucji Dialogu Społecznego dla Komisji Trójstronnej
  • Stworzenie listy przypadków, które świadczą o łamaniu praw pracowniczych kobiet – taką listę, zawierającą opis problemu, sposób jego rozwiązania oraz wskazówki, jak radzić sobie w podobnej sytuacji, powinno publikować MPIPS oraz stowarzyszenia pracodawców
  • Archiwizacja i dokumentacja przeszłości i teraźniejszości kobiet w życiu związkowym, wyprowadzenie tej wiedzy w sferę publiczną
  • Powołanie Międzyzwiązkowej Grupy Kobiet – forum, w którego pracach mogłyby uczestniczyć członkinie związków zawodowych reprezentujących różne branże i różne związki zawodowe w obrębie jednej branży. Grupa ta mogłaby upowszechniać główne postulaty Kongresu, opracować listę tematów, które warto byłoby włączyć do programu Latającego Uniwersytetu Babskiego (tak nazywano czasem Tajny Uniwersytet powstały w 1885), jako zagadnienia polecane szczególnie kobietom-członkiniom związków
  • Przedyskutowanie na związkowym forum problemu jedności ruchu związkowego oraz organizacja cyklicznych spotkań związków z organizacjami feministycznymi
  • Ochrona i wsparcie ze strony rządu dla tych spraw, gdzie łamane jest prawo pracownicze ze względu na płeć
  • Upamiętnienie i nadanie odpowiedniej  rangi  heroicznemu udziałowi kobiet świata pracy w procesach transformacyjnych. Historia tego okresu pozostaje silnie zmaskulinizowana i obojętna na wielki i nieoceniony wkład kobiet - członkiń związków zawodowych oraz kobiet w ogóle w polską transformację. Kobiety  Solidarności nadal pozostają bohaterkami II rzędu. Rekomendujemy przywrócenie im oraz ich historiom właściwego miejsca w podręcznikach, w środkach masowego przekazu oraz w szeroko rozumianej społecznej przestrzeni symbolicznej (historycznej) 

 

VII. Postulaty w zakresie Komisji Trójstronnej

  • Uznanie, stosowanie i przestrzeganie standardów równościowych i antydyskryminacyjnych obowiązujących w UE w relacjach trójstronnych rządu, pracodawców i związków  zawodowych
  • Prowadzenie w sytuacjach napięć dialogu wspomaganego przez negocjacje i ekspertów  w miejsce siłowych rozwiązań
  • Rozpoczęcie badań nad wartościowaniem pracy kobiet i podawanie ich wyników do publicznej wiadomości, a także  uwzględnianie ich w negocjacjach Komisji Trójstronnej
  • Afiliowanie przy Komisji Trójstronnej stałego zespołu ekspertów i ekspertek, wyłanianych przez Kongres Kobiet, opiniujących rozwiązania będące przedmiotem negocjacji w aspekcie ich wpływu na sytuację pracownic, przedsiębiorczyń i pracowników, przedsiębiorców

 

VIII. Kobiety i zdrowie

  • Propagowanie wśród kobiet i dziewcząt zdrowego stylu życia, uwzględniające edukację seksualną w szkole
  • Neutralny światopoglądowo program szkolny powinien zawierać również kształtowanie postaw przeciwko przemocy
  • Prowadzenie polityki edukacyjnej zmieniającej postawy społeczeństwa wobec badań diagnostycznych piersi i narządów rodnych w celu wczesnego wykrywania raka. Lekarzy rodzinnych i ginekologów należy zobowiązać do systematycznego przeprowadzania badań palpacyjnych piersi u pacjentek oraz do instruktażu prowadzenia takiego badania w warunkach domowych przez same pacjentki
  • Zapewnienie kobietom i ich partnerom bezpłatnego dostępu do edukacji przedporodowej
  • Wspieranie położnych, które chcą zakładać szkoły rodzenia
  • Stworzenie nowoczesnego standardu opieki okołoporodowej uwzględniającego potrzeby kobiet i najnowszą, dobrze udokumentowaną wiedzę medyczną i prawa pacjenta. Standard ma służyć kompleksowej reformie opieki okołoporodowej i zagwarantować kobiecie rodzącej  podmiotowość i prawo decydowania, a także położyć tamę dalszej dyskryminacji kobiet uboższych 
  • Kobiety powinny mieć zapewnione prawo do: porodu rodzinnego; zastosowania na życzenie znieczulenia finansowanego z funduszy publicznych; wprowadzenia możliwości rozwiązania ciąży przez cesarskie cięcie na żądanie kobiety (poprzedzone pełną informacją o  pozytywnych i negatywnych skutkach takiego rozwiązania w porównaniu z porodem siłami natury) - pod warunkiem, że nie ma indywidualnych przeciwwskazań lekarskich z punktu widzenia zdrowia kobiety do przeprowadzenia takiego zabiegu; wyboru miejsca porodu (szpital, izba porodowa, dom)
  • Zintegrowanie opieki nad matką i dzieckiem oraz zagwarantowanie w praktyce odpowiedniego  statusu  zawodu   położnej
  • Działania zachęcające kobiety do korzystania z opieki zdrowotnej w czasie ciąży nie mogą opierać się na sankcjach, jak np. groźba odmowy płacenia jednorazowych świadczeń socjalnych (w tym tzw. becikowego) z okazji urodzenia dziecka 
  • Przeprowadzenie ogólnopolskich badań na temat skutków dla zdrowia fizycznego i psychicznego kobiet obecnego prawa dotyczącego możliwości przerywania ciąży. Badanie powinno pokazać też skalę podziemia aborcyjnego. Minister zdrowia powinien zobowiązać szpitale związane kontraktem na ginekologię i położnictwo z Narodowym Funduszem Zdrowia do przeprowadzania legalnych zabiegów przerywania ciąży. Stosowany w Unii Europejskiej środek farmakologiczny służący przerywaniu ciąży (RU-486) powinien być dopuszczony do obrotu w Polsce. Obecna ustawa  regulująca dopuszczalność aborcji powinna być zliberalizowana
  • Zwiększyć dostęp do antykoncepcji i poradnictwa antykoncepcyjnego. Poradnictwo takie powinno być prowadzone także przez lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Środki antykoncepcyjne (w tym antykoncepcji doraźnej) powinny znaleźć się na liście leków refundowanych. Należy rozważyć możliwość sprzedawania niektórych z nich bez recepty
  • Zwiększyć dostęp do badań prenatalnych, m.in. przez zniesienie wymogu posiadania skierowania do poradni genetycznej
  • Ustalić zasady finansowania ze środków publicznych leczenia niepłodności, w tym metody in vitro. Metoda ta powinna być powszechnie dostępna i zgodna z najlepszymi standardami nowoczesnej nauki
  • Usunąć bariery dla kobiet wiejskich i gorzej sytuowanych. Szczególną uwagę należy tu zwrócić na świadczenia zdrowotne w tych dziedzinach medycyny, których pacjentami są najczęściej osoby starsze
  • Poprawić opiekę zdrowotną nad przewlekle chorymi
  • Wprowadzić standaryzację placówek przeprowadzających USG i inne rodzaje radiodiagnostyki. Wyniki kontroli placówek przeprowadzających te badania powinny być jawne
  • Przywrócić opiekę lekarską i pielęgniarską w szkołach
  • Umożliwić dostęp do podstawowej opieki zdrowotnej dla imigrantów (w tym nielegalnych), uchodźców oraz innych grup wykluczonych. Zapewnić dzieciom z ww. grup dostęp do żłobków i przedszkoli
  • Inicjować i monitorować likwidację barier architektonicznych dla niepełnosprawnych i osób z małymi dziećmi
  • Zapewnić dostęp do bezpłatnej pomocy psychologicznej (psychiatrycznej) dla ofiar przemocy seksualnej
  • Stworzyć system opieki medycznej nad kobietami w okresie starości
  • Upowszechnić prawa pacjenta wśród kobiet oraz stworzyć mechanizm dochodzenia roszczeń z tytułu błędów popełnionych przez personel medyczny i nieprzestrzegania praw pacjenta

 

IX. Kobiety i edukacja

  • Uwzględniać zasadę równości płci na wszystkich poziomach stanowienia prawa oświatowego, a także włączyć przepisy odwołujące się wprost do zasady równouprawnienia kobiet i mężczyzn do przepisów prawa oświatowego, przede wszystkim do Ustawy o systemie oświaty, a także do rozporządzeń dotyczących podstaw programowych i kryteriów oceniania podręczników
  • Zachęcać szkoły do włączania zasady równouprawnienia kobiet i mężczyzn oraz przepisów  antydyskryminacyjnych do statutów szkół, a także do uwzględniania tych zasad w szkolnych programach wychowawczych
  • W programach kształcenia i doskonalenia nauczycieli i nauczycielek uwzględnić szeroko rozumianą problematykę emancypacyjną i antydyskryminacyjną. Uwrażliwiać na problemy związane ze stereotypowym postrzeganiem ról płciowych
  • Zaleca się używanie dwóch rodzajów gramatycznych (męskiego i żeńskiego) zarówno w całym tekście, jak i w zawartych w nim poleceniach, ćwiczeniach, przykładach („chciałbyś/chciałabyś”; „zapytaj koleżanki/kolegę”). Korzystanie, tam gdzie to możliwe, z żeńskich odpowiedników gramatycznych nazw zawodów („socjolog/socjolożka”); stanowisk („dyrektor/dyrektorka”); ról społecznych („działacz/działaczka”). Uwzględniać w treściach i strukturze podręczników udział i rolę kobiet w historii, w gospodarce, w polityce
  • Kontynuować upowszechnianie problematyki równości i tolerancji wśród uczniów i nauczycieli. Organizować szkolenia dla rzeczoznawców i autorów podstaw programowych i podręczników szkolnych
  • Wprowadzić do programów KSAP szkoleń z zakresu równego traktowania kobiet i mężczyzn (prawodawstwa UE i krajowe, dobre praktyki, programy wsparcia)
  • Uwzględnienie przez decydentów i decydentki istniejących raportów i wyników badań dotyczących problematyki równości i dyskryminacji, w tym dyskryminacji ze względu na płeć w obszarze edukacji. Warto w tym celu stworzyć internetową bazę dostępnych raportów dotyczących edukacji (w tym także bank dobrych praktyk)
  • Tworzenie programów profilaktycznych z zakresu prewencji przemocy (w szczególności przemocy domowej, przemocy w szkołach, a także przemocy ze względu na płeć), alkoholizmu i narkomanii
  • Powołanie niezależnego urzędu ds. równego traktowania, który monitorowałby przejawy dyskryminacji w szkołach. Urzędy takie, jak Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka, a także wizytatorzy i wizytatorki powinni włączyć w obszar swoich zainteresowań problematykę równego traktowania
  • Wprowadzenie powszechnej, obowiązkowej edukacji prozdrowotnej i seksualnej, dostosowanej do wieku i potrzeb uczniów i uczennic, dostarczającej rzetelnych informacji na temat fizjologii, zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw chroniących przed przemocą seksualną

           

X. Kobiety i nauka

  • Złagodzenie reżimów czasowych w karierze naukowej dla osób opiekujących się dziećmi. Urlopy macierzyńskie (26 tygodni), ojcowskie (1 tydzień w 2010 r., 2 tygodnie w 2011 r.) oraz wychowawcze nie powinny być doliczane do wymaganych limitów czasowych w regulaminach dotyczących doktoratów i habilitacji oraz rozporządzeniach w sprawie pozyskiwania grantów
  • Wprowadzenie w ciałach doradczych i kontrolnych (do sfery zarządzania nauką) Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego parytetu dla kobiet
  • Wprowadzenie na uczelniach wyższych instytucji Rzeczniczki ds. Kobiet i Równości
  • Zwiększenie liczby konkursów badawczych, których tematyka jest ważna z punktu widzenia kobiet
  • Wzmocnienie istniejących i otworzenie nowych projektów badawczo-dydaktycznych interdyscyplinarnych studiów w zakresie kulturowo rozumianej płci (gender studies oraz women studies)

 

XI. Kobiety i media·                 

  • Przełamywanie stereotypowego wizerunku kobiet (w reklamie, w serialach, w filmach). Przestrzeganie zasady zrównoważonego udziału kobiet i mężczyzn w programach publicystycznych o znaczeniu opiniotwórczym. Zwiększenie udziału kobiet-ekspertek w programach i audycjach tekewizyjnych i radiowych
  • Częstsze niż do tej pory poruszanie problematyki awansu społecznego i zawodowego kobiet, przedsiębiorczości kobiet oraz umiejętności niezbędnych na rynkach pracy
  • Częstsze poruszanie problematyki przemocy w rodzinie (przemocy wobec kobiet, dzieci, osób starszych) i ukazywanie, że przemoc domowa to przestępstwo
  • Zwiększenie udziału kobiet w procesie podejmowania decyzji w środkach masowego przekazu
  • Monitorowanie mediów  pod kątem respektowania art. 18 ust. 1 Ustawy o radiofonii i telewizji tj. przestrzegania przez nadawców zakazu emitowania treści dyskryminujących ze względu na płeć
  • Wpływanie na tworzenie kodeksów etycznych w obrębie reklamy i monitorowanie przestrzegania norm zakazujących dyskryminacji i promowania szkodliwych stereotypów
  • Znowelizowanie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji w kierunku wprowadzenia precyzyjnego i szczegółowego zakazu treści dyskryminujących ze względu na płeć

 

XII. Kobiety i mniejszości

  • Doprowadzenie do uchwalenie ustawy antydyskryminacyjnej (zgodnie z wymogami unijnymi)
  • Powołanie Niezależnej Rzeczniczki ds. Kobiet i Równości. Urząd ten powinien być wyposażony w takie narzędzia i kompetencje, aby skutecznie chronił prawa kobiet i mniejszości
  • Uchwalenie ustawy o związkach partnerskich umożliwiającą osobom homoseksualnym i heteroseksualnym godne życie i gwarantującą prawa należne współmałżonkom  
  • Zapewnienie rzetelnej edukacji o mniejszościach w szkołach, zweryfikowanie podręczników pod kątem usunięcia szkodliwych stereotypów dotyczących mniejszości
  • Zlaicyzowanie szkolnictwa i życia publicznego; zlikwidowanie dyskryminacji ze względu na wyznanie lub jego brak
  • Respektowanie prawa do nauczania religii zgodnie z wyznaniem oraz do zamiennych lekcji etyki dla dzieci nieuczęszczających na lekcje religii
  • Wprowadzenie zakazu przekazywania danych osobowych uczniów nieuczęszczających na lekcje religii instytucjom kościelnym
  • Monitorowanie respektowania praw mniejszości i wypracowanie procedur pozwalających skutecznie egzekwować prawa mniejszości, np. prawa Łemków do dwujęzycznych nazw miejscowości
  • Uwzględnianie w spisie powszechnym wszystkich zamieszkujących Polskę narodowości. Zestaw pytań, jak i wyszkolenie komisarzy spisowych powinno gwarantować uwidocznienie w spisie osób, które identyfikują się np. z narodowością łemkowską i innymi nieuwzględnionymi
  • Skorygowanie nazw zawodów i stanowisk, stwarzając równoważne do męskich formy żeńskie
  • Przywrócenie refundacji korekcji płci biologicznej u osób transseksualnych. Refundacja taka była w Polsce do 1999 r. i obejmowała kilkadziesiąt przypadków rocznie
  • Przyspieszenie prac nad ustawą o stosunku państwa do muzułmanów w Polsce i zapewnienie wsparcia dla wychowania i kształcenia religijnego dzieci muzułmańskich, zwłaszcza w ośrodkach dla uchodźców i w czasie programu integracyjnego
  • Prowadzenie kampanii społecznych i medialnych promujących równy status we wszystkich dziedzinach życia
  • Prowadzenie kampanii społecznych i medialnych promujących dostępne metody egzekwowania należnych nam praw oraz kampanii informujących o mniejszościach żyjących w Polsce / promujące różnorodność

 

XIII. Kobiety i przemoc

  • Przyśpieszenie prac nad nowelizacją ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie z 2005, umożliwiającą lepszą ochronę ofiar przemocy
  • Wprowadzenie natychmiastowej izolacji sprawcy przemocy od jej ofiar, już w czasie interwencji policyjnej w sytuacji przemocy w rodzinie
  • Zapewnienie ofiarom przemocy w rodzinie dostępu do nieodpłatnej pomocy medycznej w postaci obdukcji i zaświadczeń dotyczących stanu ich zdrowia fizycznego i psychicznego
  • Zagwarantowanie ofiarom przemocy w rodzinie bezpłatnej pomocy medycznej, psychologicznej, socjalnej i prawnej
  • Wprowadzenie podstaw prawnych do tworzenia lokalnych koalicji i zespołów interdyscyplinarnych ds. przemocy w rodzinie jako systemowego rozwiązania służącego skutecznemu zwalczaniu przemocy
  • Wprowadzenie ujednoliconej procedury „Niebieskich Kart” zwiększającej skuteczność służb i instytucji przeciwdziałających przemocy, a także umożliwiającej monitorowanie przemocy
  • Wprowadzenie prawnego zakazu stosowania przez rodziców i opiekunów prawnych kar naruszających prawa i godność dzieci
  • Przygotowanie zmian prawnych i procedur zwiększających skuteczność pomocy dla kobiet, ofiar przemocy poprzez:
  • Zagwarantowanie organizacjom pozarządowym zajmującym się pomocą ofiarom przemocy szerszej możliwości udziału w postępowaniach karnym, cywilnym i administracyjnym oraz włączania się do nich na każdym etapie postępowania
  • Utworzenie funduszu kompensacyjnego służącego zadośćuczynieniu krzywdom doznanym przez ofiary przemocy oraz przygotowanie przepisów i procedur umożliwiających skuteczna ochronę praw majątkowych ofiar przemocy
  • Wprowadzenie ułatwień w zakresie dochodzenia roszczeń za szkody powstałe na skutek bezprawnych zachowań osób powołanych do zabezpieczenia interesów ofiar przemocy (np. roszczeń za zaniechanie interwencji w sytuacji przemocy)
  • Przygotowanie procedur skutecznej interwencji i pomocy dla ofiar przemocy seksualnej, przede wszystkim utworzenie placówek świadczących nieodpłatną i kompleksową (medyczną, psychologiczną, prawną) pomoc dla ofiar gwałtu i molestowania seksualnego
  • Wprowadzenie w placówkach służby zdrowia odpowiedniej procedury pomocy dla ofiar przemocy seksualnej zapobiegającej wtórnej wiktymizacji ofiar oraz specjalistycznych pakietów pozwalających na skuteczne zebranie i zabezpieczenie materiału dowodowego
  • Przygotowanie zmian prawa karnego zwiększających ochronę kobiet i dziewcząt należących do mniejszości (narodowościowych, etnicznych, seksualnych) przed przemocą poprzez rozszerzenie ochrony przed mową nienawiści i przestępstwami z nienawiści
  •  Zweryfikowanie przepisów dotyczących obrony koniecznej, tak aby uwzględniały one specyficzną sytuacje kobiet ofiar długotrwałej przemocy w rodzinie (umożliwiały stosowanie wobec ofiar takiej przemocy odstąpienia od ukarania lub nadzwyczajnego złagodzenia kary); przygotowanie zmiany prawa karnego tak, by zobowiązanie sprawcy przemocy do poddania się działaniom korekcyjno-edukacyjnym w ramach programów dla sprawców przemocy możliwe było bez ich zgody
  • Zwiększenie intensywności szkoleń dla pracowników i funkcjonariuszy publicznych na temat genezy, przejawów i skutków przemocy wobec kobiet
  • Wprowadzenie wytycznych zobowiązujących funkcjonariuszy organów ścigania, a także prokuratorów i sędziów do poszerzania wiedzy w zakresie przeciwdziałania przemocy wobec kobiet i stosowania jej w praktyce funkcjonowania prokuratury i sądownictwa
  • Przygotowanie przez Ministra Obrony Narodowej i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji programów i procedur dotyczących przeciwdziałania przemocy w rodzinie policyjnej i wojskowej, mających na celu zwiększenie skuteczności zwalczania przemocy, a także udzielanie efektywnej pomocy ofiarom przemocy, której sprawcami są funkcjonariusze wojska i policji
  • Zwiększenie skuteczności ścigania przestępstw związanych z handlem ludźmi i eksploatacją prostytucji oraz poszerzenie zakresu pomocy dla ofiar takich przestępstw
  • Przygotowanie i wdrożenie systemu zbierania danych statystycznych oraz analiz ilościowych dotyczących przestępstw i naruszeń prawa związanych z przemocą uwzględniających kategorię płci ofiar
  • Przygotowanie i wdrożenie systemu zapobiegania eksploatacji kobiet imigrantek zatrudnianych nielegalnie (półlegalnie)

 

XIV. Przeciwdziałanie handlowi kobietami

  • Działania na rzecz ofiar (advocacy): priorytetem powinno być przełamywanie stereotypów i uprzedzeń dotyczących ofiar handlu ludźmi i praca z trzema głównymi grupami docelowymi: opinią publiczną, decydentami, profesjonalistami
  • Prowadzenie kampanii podnoszących świadomość społeczną na temat zjawiska handlu ludźmi i jego ofiar, mających na celu przełamywanie stereotypów i uprzedzeń
  • Przeprowadzenie kampanii w krajach docelowych podnoszących świadomość i zmieniających wrogie lub nieprzychylne nastawienie wobec migrantów zarobkowych/migracji zarobkowej
  • Przeprowadzenie kampanii pozwalającej zrozumieć opinii publicznej różnicę między prostytucją i handlem ludźmi
  • Przeprowadzenie kampanii promującej podejście do problemu handlu ludźmi z perspektywy praw człowieka
  • Przeprowadzanie szkoleń wspomagających identyfikację ofiar przestępstwa handlu ludźmi przez przedstawicieli organów ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości

 

XV. Multizawodowa, domowa aktywność kobiet

  • Doprowadzenie do tego, by kobiety, które całe życie zajmowały się domem i wychowaniem dzieci, miały ustawowe prawo do połowy emerytury męża (składka na ZUS osoby pracującej powinna być dzielona na dwie części)
  • Stopniowe włączanie przedszkoli do placówek systemu oświaty finansowanych z subwencji oświatowej. Pozwoli to na odciążenie gmin, a tym samym zwiększy możliwość tworzenia nowych placówek, montaż środków pozwoli na zmniejszenie odpłatności za pobyt dzieci i zwolnienie z niej rodzin niezamożnych
  • Wprowadzenie prawa do urlopu z tytułu macierzyństwa dla studentek z możliwością zachowania uprawnień do stypendium socjalnego
  • Promowanie partnerskiego modelu rodziny, dzięki któremu małżonkowie będą równo dzielili się obowiązkami domowymi
  • Promowanie urlopów ojcowskich
  • Promowanie równego prawa współmałżonków do podejmowania pracy w zależności od ich chęci i możliwości na rynkach pracy
  • Uczynienie bardziej skutecznymi starania ojców o egzekucję ich praw wobec dzieci (poprzez szkolenia sędziów sądu rodzinnego)

 

XVI. Kobiety i alimenty

  • Zwiększenie skuteczności ściągalności alimentów zarówno w kraju, jak i za granicą
  • Zagwarantowanie państwowej, bezpłatnej i skutecznej pomocy prawnej dla matek ubiegających się o alimenty lub próbujących je wyegzekwować
  • Monitorowanie skuteczności nowego Funduszu Alimentacyjnego
  • Diagnoza barier w dostępie do nowego Funduszu Alimentacyjnego
  • Podwyższenie progu umożliwiającego staranie się o alimenty z Funduszu Alimentacyjnego. Docelowo zniesienie tego progu

 

XVII. Kobiety „pięćdziesiąt plus”

  • Przyznanie stałego czasu antenowego w telewizji publicznej dla cotygodniowego programu skierowanego do kobiet 50 +
  • Powołanie Pełnomocnika 50+ oraz zespołu konsultacyjno–opiniotwórczego przy MPiPS i Rady Starszych w strukturach samorządów terytorialnych (województwo, powiat, gmina), celem budowania nowej polityki społecznej wobec generacji 50+ i wdrażania programu „Solidarność pokoleń”
  • Wprowadzenie dobrowolnego ubezpieczenia od bezrobocia
  • Zniesienie obowiązku opłacania składek rentowych w razie podjęcia zatrudnienia, celem zachęcenia emerytów i emerytek do pracy
  • Powołanie doradców ds. wieku  w przedsiębiorstwach

 

XVIII. Emerytura kobiet

  • Wyrównanie wieku emerytalnego kobiet i mężczyzn i stopniowe wydłużanie go w związku z wydłużaniem się przeciętnego trwania życia. Jednocześnie podjęcie skutecznych działań na rzecz zwiększenia liczby kobiet pracujących w wieku 50+ i informowanie społeczeństwa o zaletach dłuższej aktywności zawodowej
  • Podniesienie podstawy, od której odprowadzana jest składka emerytalno-rentowa w okresie urlopu wychowawczego, z 420 zł (wysokość świadczenia pielęgnacyjnego) do poziomu najniższego wynagrodzenia
  • Podniesienie podstawy naliczania składek na emeryturę lub rentę za osoby, które pobierają świadczenia pielęgnacyjne i rezygnują z pracy z powodu konieczności opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, z 420 zł do najniższego wynagrodzenia
  • Włączenie zasiłku opiekuńczego do podstawy naliczania składek na ubezpieczenie emerytalno-rentowe